PLASTİNASYON; MODERN MUMYALAMA

                                       

                                           PLASTİNASYON; MODERN MUMYALAMA

                 Antik Mısır’da mumyalama tekniği bilimsel araştırmalar yapma amacından çok uzaktaydı. Antik Mısır’da mumyalama, toplumun dini inançlarıyla içe içeydi. Berkeley, Kaliforniya Üniversitesi’nde Mısırbilimci ve Mısır papirüsünde, başka bir değişle antik metinlerde, uzman olan Rita Lucarelli, “Antik Mısırlılar öte dünya inancına takıntılıydı.” diyor (Bingöl, 2020). Eski Mısır'da insanlar öldükten sonra çöl kumları içindeki mezarlara gömülüyordu. Çok sıcak ve kuru olan çöl kumları, suyun cesetlerden uzaklaşmasına neden oluyor ve böylece çürüme engellenerek mumyalar oluşuyordu. Mumyalamanın en önemli aşaması çürümenin engellenmesi için iç organların cesetten çıkarılması ve vücudun çeşitli baharatlar ve palmiye şarabıyla yıkanmasıdır. Daha sonra natron (sulu sodyum karbonat) kullanılarak, içi boşaltılmış vücudun ve derinin sudan arınması sağlanır. İç organlar da sudan arındırıldıktan sonra ya gövdenin içine konur ya da ayrı kapların içinde saklanır. Mumyalamanın bu ilk aşaması yaklaşık 40 gün sürer. Su cesetten uzaklaştırıldıktan sonra mumya keten kumaşlarla sarmalanır ve reçineyle kaplanarak nemli havayla temas etmesi engellenir. Böylece mikroorganizmaların ölüyü çürütmesinin önüne geçilir (Ocak, 2017). Bilim ve teknolojideki gelişmeler sayesinde hekimlerin mesleki yeterlilik kazanması amacıyla bilim insanları zamanla plastinasyon tekniği üzerinde çalışmalar yapmaya başlamıştır. Plastinasyon tekniğinde; organ formalin havuzuna alınarak çürüme durdurulur, daha sonra 25 C’deki asetonun içine yatırılarak sudan arındırma; sıcak asetona yatırılarak da yağdan arındırma sağlanır. En sonda da organ silikon içine yatırılarak tüm boşlukların kaplanması sağlanır (Düzgünoğu, H. ve Ekinci, F. 2021).